تبلیغات

انسانها اغلب به دنبال گشودن گره های مشکلات خودشان و گشایش درهای برکات، فیوضات، رحمتها و نعمتهای خداوند متعال هستند و به همین جهت است که همیشه دعای گشایش ورد زبانشانند.

از طرف دیگر در قرآن می بینیم که دو نوع گشایش براى دو گروه مطرح شده است که به شرح ذیل به آن اشاره می گردد:

نخست: رفاه و گشایش براى كفّار و نا اهلان كه دیگر همراه با بركت نیست. «فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا بِهِ فَتَحْنا عَلَیْهِمْ أَبْوابَ كُلِّ شَیْ‏ءٍ حَتَّى إِذا فَرِحُوا بِما أُوتُوا أَخَذْناهُمْ بَغْتَةً فَإِذا هُمْ مُبْلِسُونَ؛ پس چون اندرزهایى را كه به آنان داده شده بود فراموش كردند، درهاى هر گونه نعمت را به رویشان گشودیم تا آن گاه كه به آنچه داده شدند دلخوش كردند، ناگهان آنان را  گرفتیم پس یكباره محزون و نومید گردیدند»[1].

در واقع این همه نعمت برای انسانهای نا اهل خاصیت دو جانبه دارد هم ابراز محبتى براى بیدارى است و هم مقدمه‏ ى براى عذاب دردناك در صورتى كه بیدار نشوند و از این آیه كریمه استفاده مى ‏شود: یكى از بزرگترین مقدّمات مؤاخذه و عذاب إلهى، پیدایش حالت وسعت و فراهم شدن وسائل خوشى و اسباب شادى ظاهرى و تمتع از لذائذ مادّیی بدون برکت است كه آنرا مؤاخذه استدراجی گویند، بنابراین به هر نعمت ظاهرى نباید دل خوش كرد به دلیل آن که وفور نعمتها در دنیا بدون  داشتن ایمان و رعایت تقوی، ناپایدار و وسیله‏ى قهر الهى شمرده می شود.

دوم: رفاه و گشایش براى خوبان كه همراه با بركات است. «وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى‏ آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَیْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ و اگر مردم شهرها و آبادى‏ ها ایمان آورده و تقوا پیشه كرده بودند، قطعاً درهاى بركات آسمان وزمین را برآنان مى ‏گشودیم»[2].

انسانها به چهارگروه قابل تقسیم هستند: 1- ایمان و تقوى هر دو را داشته باشند 2- هیچ كدام را نداشته باشند. 3- ایمان را داشته باشند و تقوى را نداشته باشند 4- تقوى را داشته باشند ایمان را نداشته باشند، خداوند در این آیه شریفه افتتاح ابواب بركت‏های خویش را منوط به قسمت اول و مسبب از ایمان و تقواى جمعیت‏ها دانسته است، نه ایمان یك نفر و دو نفر از آنها.

 براین اساس اگر افراد جامعه‏ ى به طور عموم در مقام ایمان و پرهیزكارى برآیند درهای وفور نعمت همراه بابرکت زمین و آسمان  از هر سو به آنها رو مى‏ آورند و به رفاه زندگى خواهند نمود.

براساس تحلیل دیگر؛ جامعه به منزله یک انسان است که بر حسب تحلیل اوّل شامل یك جزء روحانى آسمانى و یك جزء جسمانى زمینى است، بركت که عبارت از فزونى و كثرت در خیرات است، بنابراین اگر جامعه ی ایمان  و تقوی را رعایت کنند خیرات جسمانى ‏آن جامعه  از زمین  و خیرات روحانى ‏آن از آسمان حاصل مى ‏شود.



[1] - سوره انعام، آیه 44.

[2] - سوره اعراف، آیه 96.